سید مصطفی حسینیون

دنیای من: کد، قلم و خیال

شعر را برای فرار از درد می گویم.
برای حال خوبم نقشی می کشم.
و دست به قلم می شوم...
در زمانه ای که حق نوشتن ندارم.

و اما باتو!
وقتی حرف می‌زنی،
با کلمه‌هایت همراه می‌شوم.

وقتی سکوت می‌کنی،
با سکوتت همراه می شوم.

به امید روزهای خوبی که آزاد باشیم،
می‌سازم و ادامه می‌دهم. 🕊️